وقتی خوب در زندگی و چگونه زندگی کردن می نگریم، متوجه می شویم دقت کردن به کاستی ها و حسرت خوردن بر آنچه فعلا نداریم، چقدر ما را از عشق ورزیدن به زندگیمان، خودمان، خانواده یمان و مهم ترین آنها از سرچشمه ی عشق و تمام نعمات و داشته هایمان، خدایمان، دور می سازد... بیاییم بجای فکر کردن درمورد راه های گمراهی در زندگی، فقط عشق بورزیم نسبت به زندگی ای که تنها یک مرتبه آن را می چشیم و قطعا با این طرز فکر، پیروزی از آن خواهد بود! نویسنده: سینا

تموم شب بیدارم،

پی آواز مهتابی،

نشسته پای یک دیوار،

به فکر یک مرغابی،

توی دریای بی کران،

توی دنیای امروزش

انقد غرقه که هیچ موجی نمی تونه نجاتش بده...

هوای خشکی ساحل و آغاز یک پروازه

که می تونه اونو زنده نگه داره...

چقد سرده، چقد خاکستری رنگه

اگه چشماشو روی آبی دریا ببنده...

شاعر : سینا

صدای خش خش باد، میان نیمه ی راه شکوه لغزش برگ، بر تن ظریف شاخه نگاه بسته ی من، به سقف زمین و ترس شفاف شبنم، از افتادن روی گلبرگ و شکوفه ی لبخند، بر لب غنچه ی گل و ترنم معصوم گلگونه های باران، میان غوغای زمین و تلالو طلایی خورشید، در قصرش، آسمان و پرواز پرنده ی کوچک با هدف بزرگ و زندگی هم چنان جاری است... شاعر : سینا

صدای خداست آنجا که

نشانی از سکوت کرم توست...

عطر خداست آنجا که

نگاه سخاوتمند تو در فضای یک دست تنها منعکس می شود

هستی خداست آنجا که

وجود تو بخشنده می شود...

شاعر : سینا